Ben Hala “Uyumuyorum Gözlerimi Dinlendiriyorum Fatma Abla

Aynı Tv Kanalında aynı dönem çalıştık…

O yılların sinema starı  Fatma Girik, bense çaylak bir Yapımcı-Yönetmen…

Ben “Klas” programını yapıyordum.

O “Söz Fato” yu…

Bizi eşitleyen şeyse sabaha kadar uyumadan çalışmak…

Montaj masalarında sabahlardık, o da kalırdı…

Bazen makyaj odasına gider, Neslihan’ın yan koltuğunda uyuklardım…

Bir gün gözlerimi açtım başımda sıcak bir el; Fatma Girik’in eliydi…

” Hala burada mısın  kız sen, daha bitmedi mi işin? Evine git yat artık” dedi…

“Yok Fatma Abla, yayın bandını hazırlayacağım, uyumuyorum, gözlerimi dinlendiriyorum.” Dedim…

Halbuki tatlı uykunun bilmem kaçıcı remindeydim…

Kanalın ofisinde masalarımız yan yanaydı…

Bir gün yine kucağımda çekim bantları masama doğru ilerlerken…

Fatma Girik, kardeşi Giray’ın küçük kızını masanın üzerine uzatmış bezini değiştiriyordu…

Bebek durmuyordu “tut Hülya şunun kollarından” dedi,  tutum bezi bebeğe taktı…

Çocuğu yoktu…

Ama içinde büyüttüğü çok güzel, emektar bir anne vardı…

Güle güle Fatma Abla. Ben hala uyumuyorum…

Sadece gözlerimi dinlendiriyorum…

Sen Rahat uyu…

Sanırım Öbür taraf daha rahat…